Податоците собрани во претходните две фази сами по себе немаат вредност додека не се претворат во конкретен, применлив план за работа. Во оваа фаза ги поврзуваме измерените параметри со практичните цели на спортистот — дали фокусот е на експлозивноста, превенцијата на повреди, корекцијата на асиметрија или долгорочниот развој на кондиционата форма.
Преку прогностичко моделирање ја предвидуваме очекуваната патека на напредок врз основа на тековната состојба и планираното оптоварување. Овој пристап овозможува однапред да се идентификуваат ризичните зони — на пример изразена асиметрија лева/десна страна, дисбаланс на колковите или прекумерно ниво на замор — пред да доведат до пад на перформансите или повреда.
Планот што настанува во оваа фаза не е статичен документ, туку работна рамка што се прилагодува врз основа на наредните мерења. Тренерот добива јасни, мерливи цели за периодот што следува, а спортистот конкретен правец во кој работи — без претпоставки и генерички препораки што не ги земаат предвид неговите индивидуални карактеристики.
Што вклучува
- Изработка на индивидуален план за работа врз основа на дијагностичките податоци
- Прогностичко моделирање на очекуваниот напредок
- Идентификација на фактори на ризик (асиметрии, дисбаланси, замор)
- Дефинирање на мерливи цели за наредниот период